Sneeuw, bloedblaren, zweet en tranen: Bikkelen met de hoofdletters B,I,dubbel K,U,H,L,U,H

Heee trouwe lezende Msungu's!!!


Het werd weer eens tijd om een stukje schrijven, anders moet ik me verhalen zo opkroppen. Wat is het toch lastig om rond te reizen ;) Ik zit nu weer in Dar es Salaam. Dar es Salaam is trouwens een leuke maar hectische stad. Ik zie het een beetje als het Amsterdam van europa, heel veel toerisme, veel uitgaansgelegenheid, heel veel drugs (om de paar meter komt er weer een dealertje aangelopen) en veel prostituees, natuurlijk van de laatste 2 met me poten vanaf gebleven. Het is voor mij een beetje een westerse stop geweest. Ik ben naar een waterglijbanen paradijs geweest (ik was als een kind zo blij), flink wezen stappen met nog wat andere nederlanders, naar de bios geweest, en lekker, veel en gevarieerd gegeten. Ik heb me dus weer helemaal opgeladen om echt afrika weer in te gaan.

Het nadeel aan tanzania maar vooral Dar es Salaam is wel, dat de mensen die hier leven, net iets te goed weten dat ze de vieze dure stinkberg: Kilimanjaro en 's werelds mooiste safaripark: de Serengeti in hun land hebben liggen.
Dit resulteert in hoogst irritante gladde touroperators die je koste wat het kost naar hun 'office' willen hebben om te onderhandelen. Het lijkt wel of er meer touroperators zijn dan toeristen... Ik had ze totaal niet nodig want ik wilde toch echt zelf Mt. Meru gaan doen.
Het was echt een hel af en toe met die gasten, maar je leert er mee omgaan. Als je naar buiten gaat doe je je oogkleppen op en kun je opeens geen engels (of swahili) spreken.
Na een tijdje wordt je met rust gelaten want dan kennen ze je, "ooow das die gek, die in drie dagen Meru op gaat"!

Afgelopen week ben ik in Arusha geweest. Arusha is het entree voor Mt. Meru, en ook daar stikt het van de touroperators, dus de eerste dagen werd ik weer voor gek verklaart enz. Ze dachten dat ik het zowieso niet ging halen. Er wordt namelijk geadviseerd aan onervaren klimmers om een porter (moderne slaaf die je tas draagt), kok mee te nemen en de klim in vier dagen te doen.
En dan komt er een gekke nederlander die zonder ervaring het wel even denkt te doen in 3 dagen, geen kok en porter meeneemt. Dus met 20 kilo op de rug en op water en brood levend de berg op racen, de touroperators hadden groot gelijk, moet ik achteraf toegeven! Hier komt het verslag in zweetgeur en kleur;)

Mt. Meru:
Daar gaan we dan, alle touroperators van me afgeschud. Ik was er klaar, ik wil wel eens zien waarom ze me voor gek verklaren en me uitlachen. Bring it on!

10 April: Start bij Momela gate (arusha national park)
Klim naar de Mariakamba hut. 14 km lopen, 1km omhoog -> 2,5km hoogte

Het ging allemaal lekker, ik had een aardige en grappige gids, hij heette felix. Hij vertelde dat het wel te doen was in drie dagen, maar dat het niet makkelijk was... Ik dacht: 'ok laten we het maar gaan doen dan'.
Het was best zwaar de eerste klim. Zo'n 5 uur lopen. De rugzak maakte het zwaar, maar die wordt natuurlijk alleen maar lichter omdat je toch echt meot drinken en eten.

Het was een prachtige wandeling door het regenwoud aan de voet van de berg. Echt fascinerend mooie stukjes natuur gezien. Ook veel apen en bok-achtige beesten, kortom leuke wandeling. Het was ook nog steeds mooi weer. Eenmaal bij de hut aangekomen ben ik eigenlijk meteen in slaap gevallen. Zo'n 12 uur geslapen om daarna weer fit te zin voor echte werk.

11 april: De Klim naar de Sadlehut
6km lopen, 1km omhoog -> 3,5 km hoogte

's Morgens om 7uur me nest uit, rugzakje op de rug en weer verder. Het werd al meteen een stuk stijler. Het was wel nog steeds lopen, maar het werd behoorlijk zwaar. Ik begon me benen wel te voelen maar trok het wel nog steeds prima.
Bij de sadlehut aangekomen na 5 uur lopen, moest ik ook meteen gaan slapen. We zouden 's Nachts aan de laatste klim beginnen naar de top en weer terug. Het begon trouwens al behoorlijk koud te worden (zo'n 7 graden) maar had goede kleding bij me... Hakuna matata, geen zorgen

12 April: De klim naar Top
6km lopen, 1 km omhoog -> 4,5km Hoogte

Om 2 uur 's nachts begonnen we met klimmen, nog steeds geen vuiltje aan de lucht. In het begin was het ook nog steeds lopen, prima te doen dus. We hebben beide dagen geluk met het weer gehad, maar uitgerekend de zwaarste dag, begon het na een uur lopen te storten. Onophoudelijke regen, wolkbreuken beter gezegd. Ik had een regenponcho maar, die was al snel stuk gescheurd aan een rots. Ik was binnen 5 min doorweekt tot op het bot en dan slaat de kou toe. Me handen tiltelde en me benen die voelde ik zowieso al niet meer.
Ik was moe en had het koud, en moest nog een paar km lopen. Ik had er al een beetje de smoor in.
Toen ik nog zo'n 300 meter omhoog moest begon het te sneeuwen (om het nog erger te maken) Ik had het al zo koud, ik voelde na een tijdje helemaal niks meer. Doordat ik zo oververmoeid ook was raakte een beetje me balans kwijt.
Ik was echt doodsbang! dat ik uit zou glijen of me evenwicht zou verliezen. De berg was onwijs stijl, dus dan zou je gewoon te pletter vallen. Ik vroeg aan me gids of het wel verstandig was om verder gaan... ik wilde wel, maar me lichaam kon niet meer en ik was gewoon echt bang.
De gids vertelde dat we snel moesten zijn: De eerste sneeuw geeft grip op de rots, zodra het begint te smelten wordt het gevaarlijk, zei hij.
Felix heeft me dus echt door het laatste stukje heen gecoacht, waar ik hem erg dankbaar voor ben. Snel op de top foto's gemaakt en weer terug af gaan dalen.
De afdaling was me allemaal veelste veel, ik was kapot, ik was bevroren, me hersenen moesten echt gedacht hebben dat de rest van me lichaam was afgestorven. Bij de Saddlehut weer terug aangekomen kon ik een uurtje slapen.
Vervolgens moesten we verder afdalen, met elke stap zeiden me benen 'NEE' 'NEE' 'NEE'. Als me benen een eigen wil en stem hadden, hadden ze me uitgescholden en verrot geschopt. Het was echt helemaal gedaan met me.
Gelukkig kon je van de laatste stop 'mariakamba hut' een emergency-jeep terug naar de Momela gate nemen. Ik was al aan het dromen van de lekkere stoel in de jeep onderweg naar de hut.
Bij Mariakamba aangekomen kreeg de gids een telefoontje: 'Door de heftige regenval van gister kan de Jeep je niet komen ophalen, je moet of verder lopen of je blijft nog een nacht slapen. Nog een nacht slapen betekent: extra park entree betalen, gids extra betalen, berg entree betalen CHING CHING...'
Ik ging echt door de grond, maar ik heb besloten om verder te gaan lopen.

Het laatste stuk was nog eens 14 km. door het national park. Ik kon niet meer genieten van het park, ik liep stapje voor stapje totaal afgeragd door het park heen. Ik ondersteunde met mijn armen mijn benen, in de hoop dat ik wat beter kon lopen. Hierdoor keek alleen naar de voeten van de gids, op gegeven moment week de gids af van het pad. Ik dacht, wat gaat hij nou weer doen, en keek op: Ik keek recht in de ogen van een groep van 20 buffalo's... Levensgevaarlijk, ze waren op 20 meter afstand. Ik kon niet meer rennen, laat staan fatsoenlijk lopen. De andrenaline die door me bloed gierde zorgde voor een kleine energieburst waardoor ik mezelf nog in veiligheid kon brengen. Felix heeft 2 keer in de lucht moeten schieten om de Buffalo's weg te jagen.
We konden weer verder, toen we bij momela gate weer aankwamen storte ik hulpeloos neer. Ik ben op een bank gaan zitten en er ging van alles door me heen, behalve energie. Ik voelde wel een soort van onoverwinnelijk en triomfantelijk gevoel dat niemand me af kan nemen. Ik krijg er nu nog steeds een kick van, maar op het moment zelf dacht ik echt: waar ben ik in hemelsnaam aanbegonnen?

Ik heb me diploma in ontvangst genomen en ben weer terug naar me hotel gegaan. Ik heb zo'n zestien uur knockout op me bed blijven liggen. Het gaat nu weer een stukje beter, het is nu drie dagen na terugkeer van de berg en me spierpijn begint weg te trekken.

Dit was echt een van de grootste fysieke uitputtingsslagen die ik ooit heb meegemaakt. Ik ben liever lui dan moe, maar dit keer heb ik alles moeten geven, en eigenlijk was zelfs dat niet genoeg. Ik heb het gevoel van uitputting, doodsbang zijn en overmoeidheid nog nooit zo intens meegemaakt. Weer een hele ervaring dus!!!!!

Toen ik terug kwam, met het verhaal, diploma, en foto's over de berg, vroegen alle touroperators of ik het dus gehaald had.... Ja ik heb het gehaald, en hoe:D... sommige keken me ongelovelijk aan en vroegen of ik uit het leger kwam. Het is dus echt iets om trots op te zijn! Het gaf me een tevreden gevoel.

Zoooo dat was het avontuur! Ik zal toch nog even de rest van de planning geven, als ik jullie aandacht nog heb tenminste ;). Morgen ga ik naar Zanzibar, een tropisch eiland van Tanzania. Ik ga daar vooral heel veel relaxen en nog een beetje bijkomen van de berg. Ik hoop dat het weer daar ook wat beter is, het is hier in Dar vooral heel benauwd.
Vanaf Zanzibar ga ik ook op camptour door het binnenland van Afrika (malawi, zambia, botswanan en weer terug Zuid-Afrika in). De tour start op 22 april. Ik ben dan dus een maand onder de pannen en kan jullie dus niet lastig vallen met lekkermakende afrikaanse verhaaltjes.

Groetjes aan iedereen,
Liefs aan alle vrouwen,
en een aai voor me hond!

Paul, die er nu als een zombie bijloopt.

Proffesioneel duw en trek werk: Kom met mij mee, mijn bus is beter, wil je naar moshi? wil je naar de Kili? Wil naar Serengeti? Ik heb een vriend die safari's organiseerd! Na een tijdje alles netjes afgeslagen te hebben denk je dit: BOEIEN!!! IK BEPAAL ZELF WEL WAAR IK HEEN WIL!!!!!
Prachtige markt in Arusha, met van alles en nog wat. maar met vooral veel zakenrollers en huwelijksverzoekjes in de aanbieding... gratis en voor niets.
Andere deel van de markt. Het is geweldig om er een beetje rond te snuffelen, maar je blijft een lopende Dollar dus wel een beetje oppassen.
Dit was mijn welkomscomitee in arusha national park (waar Mt Meru is), relaxte gasten hoor en heel leuk dat ze er voor mij stonden.
Felix (mijn gids) en ik. Samen gingen we dus de berg op. Verschilletje tussen ons 2: hij lachte nog na de klim, terwijl ik er dus helemaal doorheen zat.
Spectaculair stukje natuur. 2 "Vig bomen" die door elkaar heen zijn gegroeid tot een poort. Olifanten houden deze 2 bomen bij. De wortels van deze bomen groeien vanaf de takken naar beneden. De olifanten eten de wortels, waardoor de poort intakt blijft.
Het regenwoud was echt ongelovelijk mooi, en zo ontzettend groen (voor oost afrika). De rust werd alleen af en toe verstoord door apen.
Nog een voorbeeld van het prachtige woud aan de voet van de berg.
Dit is de Mariakamba hut. De eerste stop op 2,5km hoogte, en natuurlijke ook de laatste stop voordat je weer terugkomt bij de momela gate.
Dit was in de Meru Crater, dit was een oude vulkaan. Door aardbevingen is de vulkaan zonder lava komen te zitten, en daarna ingestort. Zoals je ziet lopen (liepen?) hier ook buffalo's rond.
Als je heeeeeeeeeel goed kijkt kun je de besneeuwde top van de Kilimanjaro van de wolken onderscheiden. Het was een prachtig uitzicht! Na lang gebikkel en bijna doodservaringen, ben ik er dan toch echt gekomen. 4,5 km hoogte! De Socialist Peak, het hoogste puntje van Mount Meru, dat voor mij in Mount Mordor veranderde.

En dit is de vlag op de top, en een van de weinige glimlachjes die ik er nog uit wist te persen.
Dit ben ik....Uurtje slaap gehad, om dan te horen dat je de laatste 14km ook nog moest lopen. Me benen voelde ik niet meer, alles deed pijn en zelfs me sigaretten waren brak en nat. Jep ik zat hem er doorheen... Ps. dit is niet gespeeld!
Kapot, Stapje voor stapje, kreunen steunen, en jezelf afvragend wat je bezielde om het perse in 3 dagen te doen. Dan kijk je op en kijk je recht in de ogen van een groep van 20 buffalo's. Je wilt wegrennen maar dat lukt niet, je andrenaline motortje redt het net tot een stapje sneller lopen. Gelukkig schrikte Felix ze af met 2 schoten.
Oververmoeid en afgetakeld de bus in, er was een klein jochie die de zaterdag editie verkocht van de Volkskrant. Ik was weer helemaal happy, al koste me die krant 5euro! maarja ik was kapot en 'nee' ik had echt geen zin meer in onderhandelen.

P.s. Dat waren de foto's dan, ze zijn wel in wat mindere kwaliteit, maar wordt gek van internet hier dus heb de grootte van de foto's wat omlaag gedaan.